اشک ما آبيست روشن در هوات

شاعر : اوحدي مراغه اي

خود به چشم اندر نيامد اشک ماتاشک ما آبيست روشن در هوات
سعي‌ها کردست گردون در صفاتدر طوافت سعي خواهم کرد از آنک
بينوايي به دلم را از نواتخون من ريزي و دل گيري نوا
کم نويس آن خط که مرديم از براتاي خط سبزت برات خون من
حال من نشنيد و دل خون شد دواتدي دوايي مي نبشتي از قلم
در دل و جانم غم ليلي دوجاتاي به زلف و خال چون ليل دجا
نزد ما، اي ترک، يک دم باش ماتنزد ترکان ما ترا قدر ار چه نيست
بت پرستم من، که دادم دل بلاتدل بلات ار بت پرستان ميدهند
پيش او هم، نه رهت باشد، نه جاتگر نجات از عشق جويي، اوحدي